Liam weet: Fabian heeft een eigen mama
Interview | Pleegouders Eleni en Sander over pleegzorg, vertrouwen en hoe een tijdelijk besluit uitgroeide tot een gezin met een extra plek in het hart.
De 8-jarige Liam is de supertrotse grote pleegbroer van Fabian. Officieel zijn zij pleegbroertjes, maar zo voelt dat niet. Fabian woont al vanaf zijn geboorte bij hen, dat is nu twee jaar geleden. Pleegouders Eleni en Sander vertellen waarom zij pleegouders zijn, over de eerste pittige zes maanden en hoe het nu met hen gaat.
Eleni: “Ik wilde altijd al iets betekenen voor kinderen die niet bij hun ouders kunnen wonen. Toen een tweede zwangerschap uitbleef, hebben we dit eerst een plek moeten geven.” Even later verdiepen ze zich in pleegzorg. Ze besluiten zich aan te melden en doorlopen het voorbereidingsprogramma. Daarna is het twee jaar stil. De eerste keer dat ze worden gebeld, komt het kindje uiteindelijk niet bij hen wonen. Dan, als Elena net in Griekenland is omdat haar vader is overleden, komt een telefoontje: een vrouw die 37 weken zwanger is, kan niet zelf voor haar baby zorgen.
Betrekken Liam
Sander: “We moesten snel beslissen, dus we hebben heel goed gepraat. We wilden er allebei 100% achter staan, want hier wil je niet op terugkomen. Liam was destijds vijf en we betrekken hem bij onze keuze: ‘Er is een baby’tje en zijn mama kan niet voor hem zorgen. Hoe vind jij het als hij bij ons komt wonen?’ Hij roept blij: ‘Komt er een broertje of zusje? Dan word ik een grote broer!’
Na een aantal goede gesprekken met de moeder zegt zij: “Ik wil dat jullie voor mijn kindje zorgen.’ Dat geeft de doorslag. Krap twee weken later is alles geregeld: verlof van werk, spullen van vrienden, meubeltjes.”
Een dubbele dag
En dan mogen zij hem ophalen in het ziekenhuis. Sander: “Bijzonder en dubbel. Een piepklein schattig jongetje, dat niet mijn zoon is, maar voor wie ik mag zorgen. En een moeder die hem moet afstaan. Dit gun je geen enkele moeder én geen enkel kind, dat is heel verdrietig. Tegelijkertijd ben je blij dat je iets kunt doen. Toen ik die dag Liam van de BSO haalde, stond hij te springen, zó blij!”
Een pittige start
Eleni: “Het begin was pittig. Weer gebroken nachten. Maar Liam? Die vond alles prachtig. Hij zei: ‘Maak mij gewoon wakker joh, dan help ik!’ Hij weet goed: dit is mijn pleegbroertje, Fabian heeft een eigen mama. Maar het is vooral gewoon zijn broer. Als hij lol wil, gaat hij naar Liam, heeft hij hulp nodig, dan komt hij naar ons. Ze kibbelen net als andere broers. Door het leeftijdsverschil is er geen concurrentie.”
Twee families
Eleni: “Fabian heeft een fotocollage op zijn kamer met zijn familie: zijn moeder, opa en oma. En zij zien elkaar vaak. Hij noemt ons ook papa en mama. Dat vond ik lastig. Vooral voor zijn moeder. Ik heb haar gevraagd hoe zij dat vindt. Ze zei: ‘het is goed.’ Zij heeft écht het beste met hem voor en is dankbaar dat hij bij ons kan opgroeien.”
Sander: “Het gaat heel natuurlijk en het voelt alsof we er een familie bij hebben. En het is fijn dat we goed begeleid worden en altijd kunnen terugvallen op de pleegzorgbegeleider. De negatieve verhalen over pleegzorg halen misschien vaker het nieuws, maar wij hebben gewoon een heel positief verhaal.”
Extra: op vakantie als pleeggezin
Eleni: “Toen we voor het eerst met zijn vieren op vakantie gingen, kwam er wel wat planning bij kijken. Zo hadden we schriftelijke toestemming nodig van de gezaghebbende ouder om het kind mee te nemen. En omdat Fabian nog op de zorgverzekering van zijn moeder staat, nemen we alle verzekeringsgegevens mee. Natuurlijk zijn ook zijn familie, de pleegzorgbegeleider en jeugdbeschermer op de hoogte. Met elkaar hebben we een appgroep. Tijdens de vakantie delen we daar extra veel foto’s en berichtjes, zodat iedereen kan zien hoe het met Fabian gaat.”
Wil je met een pleegkind op vakantie naar het buitenland? Lees welke documenten je moet meenemen.